De Evolutie van de Eiffeltoren #3 – Ze was mooi. En ze is mooi
Daar komt zij aan. Elsje.
‘Ja en nee,’ roept zij mij tegemoet. Mijn vraag beantwoordend, die ik nog niet gesteld heb.
‘Waarom ja?’ vraag ik.
‘U liet mij uw artikel “De Evolutie van de Eiffeltoren” lezen. U schrijft daar bijna aan het einde:
‘Beantwoord nu de vraag die ik mij / jullie stelde: Is het scenario ‘Mutaties-Recombinaties-Natuurlijke Selectie’ inderdaad het mechanisme dankzij welke de giraffe – inclusief alle noodzakelijke veranderingen in zijn lichaam – aan zijn lange nek is gekomen?’
Ik kijk Elsje aan. Bijna zeker van het antwoord dat zij mij op mijn vraag gaat geven.
‘Dat is mijn Ja. Op grond van uw redenering lijkt het mij hoogstwaarschijnlijk, dat er een Ontwerper is geweest die de giraffe ontworpen heeft. Ja – het kan niet anders dan dat de giraffe niet vanzelf is ontstaan.’
‘Ja en Nee,’ zei jij daarstraks. ‘Waarom die Nee?’
Ik las het voorwoord op de katern “Evolutie zit in je genen”, uitgegeven door Bio-Wetenschappen en Maatschappij:
‘Afgezien van de enkelingen die denken dat G.d – de schrijver schrijft de naam van de Schepper uiteraard volledig – 6000 jaar geleden de wereld heeft geschapen…is iedereen wel overtuigd van de realiteit van de evolutie. De bewijzen liggen voor het opscheppen…Maar het krachtigste argument voor de evolutietheorie komt uit de genetica…We kunnen nu zien hoe we een paar honderdduizend jaar geleden uit de bomen kwamen zetten in Afrika, met handen die geselecteerd zijn om gereedschappen te gebruiken, en hersens die geselecteerd zijn om die handen te gebruiken, en om te communiceren via symbolische klanken en tekens.’
Nou, dat voorwoord is geschreven door een hoogleraar, die in een vorig kabinet minister van Onderwijs was. Die zal toch echt wel zeker weten wat hij daar schrijft. En daarom beantwoord ik uw vraag enerzijds met Ja en anderzijds met Nee.’
‘En verder, ook in het biologieboek dat wij op VWO gebruiken wordt de Evolutie Theorie als bewezen gebracht. Juist in tegenstelling tot wat u met uw giraffennek beweert.’
‘Ik? Mijn giraffennek?
Elsje kijkt mij lachend aan. Stralend haar ogen.
‘Elsje door Evolutie tot stand gebracht?’ Nee, onmogelijk! Dat maakt zelfs een voormalig minister van Onderwijs mij niet wijs!’
‘Luister, Elsje. Wij praten nog verder. Maar ik moet naar huis. Ik verwacht namelijk HOOG BEZOEK. Tot kijk.’
Rabbijn I. Vorst
Rabbijn Ies Vorst (1938–2023) overleefde als kind de Holocaust en werd later de eerste hoofd-sjaliach (afgezant) van de Lubavitch – Chabad beweging in Nederland. Gedurende bijna zes decennia gaf hij leiding, onderwijs en inspiratie aan de Joodse gemeenschap. Zijn woorden en daden zijn een bron van licht voor velen, binnen en buiten de Joodse gemeenschap.
